กรรมฐาน

กรรมฐาน (อ่านว่า กำมะถาน) แปลว่า ที่ตั้ง แห่งกรรมคืองานของใจ คือสิ่งที่ยึดหน่วงหรือ

ผูกใจมิให้ฟุ้งซ่าน ให้สงบนิ่ง ให้หยุดอยู่กับที่ ซึ่งเรียกว่า อารมณ์ เป็นอุบายวิธีควบคุมใจให้

สงบและให้เกิดปัญญา เขียนว่า กัมมัฏฐาน ก็ได้

กรรมฐาน มี ๒ แบบ คือ สมถกรรมฐาน แบบมีวัตถุประสงค์เพื่อทำใจให้สงบ และ

วิปัสสนากรรมฐาน แบบมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ เกิดปัญญาเห็นแจ้งสภาวธรรมต่าง ๆ ตามความเป็นจริง

การทำกรรมฐานในปัจจุบันมีเรียกกันหลาย อย่าง เช่น เรียกว่า การทำสมาธิ การนั่งสมาธิ

การนั่งภาวนา การบำเพ็ญภาวนา การบำเพ็ญวิปัสสนา ซึ่งก็ถูกด้วยกัน แต่ต้องแยกแยะวิธี

ปฏิบัติว่า เป็นกรรมฐานแบบไหนในสองแบบ

ใจเขา ใจเรา

ใจเขา ใจเรา, ใจเขา, ใจเรา, ใจ, ใจคน, คน, คิด, จิตใจ, ธรรมะ, ธรรม, รักษา, ธรรมะรักษา

ใจคน ใจใคร ก็ใจเขา
จะให้เหมือน ใจเรา กระไรได้
ต่างคน ต่างคิด ต่างจิตใจ
จะยึดมั่น ทำไม กับใจคน

ธรรมะ รักษา (ไอรดา นนทะศรี)